12 november t/m 3 december 2004

HOME

We vliegen met Continental Airlines (onveilige airline voor peuters, ze hebben bv. geen extra gordels aan boord voor kinderen op schoot …) via Houston naar San José, Costa Rica. Anwar (is dan bijna 1,5 jaar) vermaakt zich met elastiekjes, knijpers en boerderijfiguren. We hebben geen stoel voor hem geboekt, maar gelukkig is er nog wel eentje vrij tussen ons in. Met z´n drietjes in het middenvak, direct achter de business class met veel beenruimte, is het goed uit te houden.

We staan even stil bij  de Basilica de Nuestra Señora de Los Angeles in Cartago en verbazen ons over de drukte daar. En dan over het Cordillera Central gebergte via Turrialba naar Siquirres. Een route met vele prachtige vergezichten. Onze eindbestemming is Cahuita aan de Caribische kust. Maar eenmaal na Limon krijgen we te maken met een ware storm. De ruitenwissers kunnen het nauwelijks aan en palmtakken versperren af en toe de weg. Wel is de weg hier recent geasfalteerd, kuilen en gaten zijn nu dus verleden tijd.

Het is erg druk bij de uitgang van de luchthaven van San José. Druk met mensen met bordjes, het is echt even zoeken. Uiteindelijk worden we door Interbus naar ons hotel (hotel Balmoral), dat in het hart van het centrum ligt, gebracht. Een echt bed om te slapen, daar zijn we aan toe.

Een dagje San José om een beetje te acclimatiseren. Alle bezienswaardigheden zijn voor ons op loopafstand. Ware het niet, dat je gauw in deze stad bent uitgekeken. De parken zijn niet echt gezellig, wel zijn er wat musea en heel wat winkeltjes. Helaas rijden stinkende bussen kriskras al toeterend door het centrum. Al met al, één dag San Jose is echt genoeg. Acht uur, stipt op tijd, staat de Toyota RAV4 voor ons gereed. Ja, nu begint de vakantie pas echt. Het is wel even een kunst om met het vele éénrichtingsverkeer San Jose uit te komen, maar daarna is het echt genieten.   

De lodge in Cahuita is perfect, het is een kompleet huisje met keuken en twee slaapkamers. Cahuita zelf ziet er wat troosteloos uit zo in de regen. Maar dankzij Bob Marley, die uit de speakers schalt, en veel rastahaar koppies, is het toch echt Caribisch.

We hebben nog wel wat last van de jetlag. Om 5 uur begint voor ons alweer een nieuwe dag. En samen met ons geldt dat ook voor de brulapen vanuit het nationale park van Cahuita. Wat een heerlijk geluid is dat toch.

Uiteraard willen we nu snel het nationale park gaan bezichtigen. Op zoek naar de brulapen. En inderdaad, die zien we. Het wandelpad voert veelal direct langs de zee. Maar toch is het niet zo dat je over strand loopt, je loopt echt in het tropisch groen. Soms moeten we via de zee langs riviertjes of als dat niet lukt, over boomstammen … (met Anwar in de rugdrager).Soms zien we heel even de zon, maar onze poncho´s zijn nu al onmisbaar.     

Vervolg Costa Rica